środa, 8 lutego 2012

A ja mam portfel !




Niby do portfela komuś się nie zagląda, ale ja wcale nie pokażę Wam zawartości hi hi. Musi wystarczyć powierzchowny ogląd z zewnątrz. Kupując go wiedziałam, że ma to "coś". To cudo retro w połączeniu z haftem i koronką, którą ostatnio uwielbiam i wtykam wszędzie.
Chyba jednak to trafiony zakup, skoro tyle osób mnie o niego pyta. Nie mogę w spokoju zapłacić w prawie żadnym sklepie (niektórzy się nie znają ! hi hi). Po przygotowaniu się do zapłacenia za rachunek słyszę "Ale ładny ! Jaki śliczny ma Pani portfel ?! Gdzie go Pani kupiła ? Mogę zobaczyć ?" etc.










Moją zdobycz kupiłam w Hiszpanii na przecenach. Podejrzewam, że normalna cena jest dużo wyższa. W tym samym butiku skusiłam się jeszcze na naszyjniki i bransoletkę z kamieni wulkanicznych i turkusu.






Co do biżuterii, wybieram się na kursik, więc tworzenie wisielców i bransoletek, które lubię i namiętnie kupuję nie będzie miało przede mną tajemnic.

Pozdrawiam i chucham na zimne paluszki, które z pewnością przydadzą mi się przy wyszukiwaniu dla Was cytatów Walentynkowych :)

sobota, 4 lutego 2012

Szkatułka z motylami


Nie będę Was oszukiwać (jakżebym mogła), że tak to właśnie miało wyglądać.

Nie miało.

Kupiłam pudełko z MDF z przegródkami z myślą o zrobieniu szkatułki dla siostry, która to siostra zaczęła się bawić w robienie sobie biżuterii. Pomyślałam, że pomogę utrzymać jej w ryzach te rozsypujące się wszędzie wstrętne, małe, kolorowe koraliczki. Wybrałam wzór motyli z dwóch różnych serwetek i fragment starego pisma - z trzeciej. Maziaje w tle wydawały mi się dobrym pomysłem, a w maziajach miał brać udział kolor starego złota. Znajoma uprzedziła mnie, że farbka słabo kryje, ale nie myślałam, że aż tak źle. Ciągnęło się to po skrzynce i maziało, ale nie pokrywało powierzchni. Chciałam maziaje, to mam. Przynajmniej w tym względzie plan został wykonany. Przetarłam złoto suchym pędzlem i wtarłam trochę niebieskiego. I tak zostało. jeszcze tylko przetarcia po bokach. Znowu nie mogłam się doczekać do końca lakierowania, żeby dać upust swoim dziewczęcym fantazjom i ponaklejać dżety w różnych mieniących się kolorach. Albowiem Moje Drogie, dziewczęcość nie zależy od wieku, to stan ducha przecież. Fajna zabawa, to drobiazgowe wykańczanie pracy.



Motyle otrzymały należne im połyskujące zielone i żółte dżety. Z przodu szkatułki kwiatek i małe motylki ceramiczne sugerujące jej przeznaczenie. 




Jeszcze tylko zamocowałam uchwyt i gotowe.








A tu co, niegrzeczne, ceramiczne motylki, rozsypały się...
Marsz kuleczki do skrzyneczki !


Na wewnętrznej stronie wieka też oczywiście motylkowe motywy



Ufff... Nareszcie będzie porządek - czego i Wam życzę.

Rozejrzałam się po domu, czy gdzieś jeszcze nie przysiadły motyle. I znalazłam.
Moje motylki ze szkła witrażowego zrobione przez panią, w której pensjonacie spędzaliśmy kiedyś urlop. One rzeczywiście latają - co jakiś czas przenoszę je w nowe miejsce.






Ja natomiast przenoszę się na z góry upatrzone pozycje w pracowni, żeby dokończyć kolejną pracę, którą nie omieszkam Wam pokazać.

Dziękując za miłe, dopingujące mnie komentarze, żegnam się.

czwartek, 2 lutego 2012

Nieoczekiwane skutki wyprawy na strych


Postanowiłam włożyć w ramki kilka zdjęć przodków i zrobić parę kartek w stylu retro. Inspirując się pomysłami blogowych koleżanek zdecydowałam, że wykorzystam jako tło wyżej wymienionych prac "kartki ze starych książek". Podczas wizyty u rodziców wymknęłam się na stryszek i pobuszowałam między starymi książkami. Znalazłam co nieco i zadowolona przystąpiłam do oglądania znalezisk i wyrywania z nich kartek. Nagle - STOP ! Toż to rodzinne "białe kruki" ! Siostra, jak to zobaczyła, kazała mi ubrać rękawiczki do przewracania cennych kartek, hi hi.

Zaczęły się opowieści rodzinne. Ta książka należała do wujka, który był posłem i trochę pomieszkiwał u dziadków. Kolejna książka, to podręcznik wujka Kazika, który przed wojną kończył gimnazjum. I tak dalej, i tak dalej. I co, moje kochane ?! Zostałam bez materiałów do prac ręcznych !

Uwielbiam czytać, kocham książki i nie zrobię im krzywdy. Bądźcie spokojne. Karteczek nie powyrywałam, chociaż rączki mnie świerzbiły, bo tak ładnie NATURALNIE pożółkły (te karteczki, nie rączki). W kolorze sepii. Położę je na półce i od czasu do czasu będę podziwiać (w rękawiczkach, hi hi). Buuu i co mam teraz zrobić ? Czekają mnie więc kolejne wyprawy na strychy i stryszki rodzinne.

Oto moje znaleziska:




Podręcznik Ignacego Chrzanowskiego "Historya literatury niepodległej Polski" z początku XX-ego wieku. Brakuje niestety pierwszej i ostatniej strony, więc nie jestem pewna roku wydania.








Kolejna pozycja to "Dziady" z 1920 roku.






A teraz podręcznik szkolny, którego lektura wzbudza w nas wesołość. Od tamtej pory zmieniło się niemalże wszystko.



Czytajcie Dzieci i uczcie się ! :)))



A teraz nauki dotyczące kąpieli rzecznej :)

  
Zaraz, zaraz - przed wejściem "do wody w rzece" zmoczyć głowę, żeby nie oziębiać nóg ?! :)


Podobno "Zosia i Walek mieli dziś niezwykłą przyjemność" przy kopaniu studni. Wow !



A z tyłu książki ówczesna reklama :)



Wreszcie wydania tuż-tuż-powojenne


















Tymczasem wykonałam 2 karteczki z udziałem zdjęć, koronek i kwiatków, bez rzeczonego tła z kartek starej książki.







Moja ciocia w przedstawieniu teatru amatorskiego




I w tym zadumaniu nad kolejami losu ludzi i książek pozostawiam Was...

Wasza Umbrelka.

środa, 1 lutego 2012

Zabawa w seriale


Do zabawy w seriale zaprosiła mnie koko1971. Dziękuję za wyróżnienie (już ja Ci się odwdzięczę hi hi).

Oto zasady:
  1. Należy opublikować logo zabawy (zdjęcie poniżej) na swoim blogu.
  2. Napisać, kto nas zaprosił do zabawy.
  3. Zaprosić co najmniej 5 osób prowadzących blog do opisania swoich ulubionych seriali.
  4. Wymienić (i opisać) swoje ulubione seriale. 


Sęk w tym, że teraz już nie oglądam seriali. Nie znoszę tego wrażenia, że trzeba być stale obecnym przed telewizorem, a jak się przegapi kilka odcinków, to nie wiadomo "kto zabił ???".

Moje typy z przeszłości:
  1. Co ludzie powiedzą ?
    Mój absolutny Numer 1. Większość odcinków mam na płytkach CD i oglądam, jak mi źle. Ten typ humoru bardzo mi odpowiada. Uwielbiam Hiacyntę za jej dążenie do bycia Perfekcyjną Panią Domu. Nie żebym była kopią Hiacynty hi hi, ale mój mąż mógłby niejedno na ten temat powiedzieć :)

    plakat do filmu Co ludzie powiedzą? (1990)
    Hiacynta (świetnie zagrana przez Patricie Routledge) należy do przeklętej klasy średniej. Aspiruje wyżej, ale niestety część jej rodziny (Powolniak w podkoszulku, Stokrotka i Róża nieustannie szukająca męża) ściąga ją niżej. Hiacynta to nadzwyczaj silna osobowość, która nigdy nikogo nie słucha, sama narzucając wszystkim swoje zdanie. To sprawia, że boi się jej własny mąż, sąsiedzi i wszyscy znajomi.
  2. Czterdziestolatek
    Tak wierny obraz tamtych lat, że aż śmieszy (wówczas do śmiechu nam raczej nie było). Stefan Karwowski nadgorliwie stara się wypełniać wszystkie polecenia zwierzchników, co wpędza go w kolejne kłopoty. Czasami oglądam powtórki na Kino Polska i niezmiennie śmieszą mnie perypetie rodziny Karwowskich i ich sąsiadów, rodziny, znajomych i przyjaciół.
    Czterdziestolatek (1974)
    Czterdziestolatek, to serial o pokręconej rzeczywistości lat 70-tych, obnażający absurdy Polski socjalistycznej. Inżynier Karwowski jest dumnym posiadaczem Fiata 126p i własnego M.
  3. Miasteczko Twin Peaks
    Za klimat, niesamowite jak na tamte czasy ujęcie problemów społeczności tytułowego miasteczka. Natychmiast zakochałam się w muzyce tego serialu. Przystojni aktorzy też nie byli bez znaczenia :)
    plakat do filmu Miasteczko Twin Peaks (1990)
    Serial telewizyjny Davida Lyncha i Marka Frosta, który już w trakcie pierwszej emisji zyskał sobie miano "kultowego". Twórcy przedstawili w nim pozornie sielskie i radosne miasteczko, zamieszkane przez sympatycznych ludzi. Ale w Twin Peaks kryją się także najmroczniejsze dusze i ponure sekrety.
  4. Panna Marple
    To nie serial, ale kto mnie trochę zna, to wie, że kocham Agatę Christie i obejrzałam wszystkie ekranizacje jej powieści. Uwielbiam ten klimat, sposób pokazania angielskiej prowincji, trafny dobór aktorów.

    Panna Marple mieszka w małej wiosce St. Mary Mead. Na pozór jest typową, trochę wścibską starą panną. Ale gdy musi zmierzyć się z zagadkami kryminalnymi, wykazuje niesłychaną bystrość umysłu. Zgodnie z tradycyjnymi wzorcami powieści kryminalnej wprowadza w zakłopotanie stróżów porządku, którzy zajmują się sprawami kryminalnymi.
  5. Przepis na życie
    Trochę dlatego, że latem tego roku spotkałam scenarzystkę tego serialu i znaną aktorkę Agnieszkę Pilaszewską w Kazimierzu Dolnym. W kawiarni "U Dziwisza" przegadałyśmy przeszło pół godzinki. Po powrocie do domu przez sentyment zerkałam na serial.
    plakat do filmu Przepis na życie (2011)
    Historia „Przepisu na życie” udowodni, że nawet z najcięższej sytuacji można wyjść obronną ręką, a przede wszystkim nauczy nas, że nigdy nie jest za późno by szukać swojego upragnionego szczęścia!

Do zabawy zapraszam/wkręcam :)

Dziewczyny, mam nadzieję, że będziecie się tak dobrze bawić, jak ja :)
Może to Was rozgrzeje w ten bardzo mroźny dzień :)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...