niedziela, 9 listopada 2014

Halloweenowa księga czyli "Arachnophobia"

W ubiegłym roku po szaleństwach halloweenowej nocy zrobiłam albumik upamiętniający nas w przebraniach i wspaniałe dekoracje przygotowane przez gospodynię.
Albumik kipiał kolorami, dodatkami, wstążeczkami.

Tegoroczna księga wspomnień z owej nocy jest w stonowanych kolorach i dopasowuje się bardziej do trendu ksiąg tajemnych, zaklęć, czy innych czarów.
Wykonałyśmy ją na piątkowym spotkaniu scraperek, jako zadanie dla Czarownic.
Przygotowałyśmy stare, niepotrzebne podręczniki, z których bez żalu można wyrywać karteczki.
Pogniecione, przypalone na brzegach, porwane i potuszowane znakomicie imitują "Księgę dla początkujących Czarownic".
Bardzo podobał mi się tytuł księgi podpatrzonej na Pintereście. Wydrukowałam tytuł i pokryłam Glossy Accent specjalnie nierówno, żeby zniszczony napis komponował się z pajęczyną, która pokryła okładkę książki :)
Zdjęcia ze scraperskiej imprezy u Agnieszki przerobiłam na sepiowe i antyczne, żeby wtopiły się w klimat zastosowanych dodatków, wydrukowanych etykiet, farbowanej gazy i wszechobecnych pajęczyn.



Na okładkę nakleiłam gazę. Koleżanki zastosowały pogniecione chusteczki higieniczne, co daje też dobry efekt starej księgi.
Następnie uwiłam pajęczynę ze zwykłego sznurka. Popsikałam mgiełkami w kolorach Woven Burlap i Gold.

 

 I stara księga gotowa!


Plastikowego pająka zdobyłam w Tigerze. Ten sklep wielokrotnie ratuje sytuację, gdy potrzebujemy czegoś nietypowego:)


Wewnętrzną stronę księgi również spowiła pajęczyna z gazy.
Po lewej zawieszka na druciku i gwoździku (uwielllbiam)


Jeszcze jedna stronka z wykorzystaniem wydruków halloweenowych z Pinteresta.
Długo szukałam etykiet, które pasowałyby do sytuacji.
Na górze ptasie pióro (niestety nie czarnego kruka).



 Czarownice w gruuubych okularach:)


Dzięki Kat miałam nawet pajęczynę na powiece:) (Zdjęcie po lewej)
Nie, nie było wyborów queen, ale no co, nie można samej się obwołać królową balu?:))))


 Sowa pilnuje menu, które już znacie - robalki, oczy, pająki, myszy...



 My i tagi z Czarownicami


 Wierszyk co prawda o jabłku, ale my miałyśmy "zatrute" dynie:)



 Tu fragmencik młodzieżowej imprezy - mężczyzna z kosą, brrrrrr


W tajemniczy sposób wosk ze świec pokapał na karty książki:))

Miałam mnóstwo zabawy z tworzeniem "Arachnophobii", dobieraniem dodatków, etykiet, naklejek (dzięki Kat!).
W końcu tak odjazdowa impreza zdarza się tylko raz na rok!
Dziękuję serdecznie za Wasze komentarze i pozdrawiam

Wasza


sobota, 1 listopada 2014

Upiorny poczęstunek

Podobnie jak w ubiegłym roku na ostatnie październikowe spotkanie scraperek postanowiłyśmy zamienić się w Czarownice i Diablice. A że Diablice z nas niezłe:) w mig przygotowałyśmy przebrania, dekoracje i diabelską strawę. Agnieszka - nasza przemiła gospodyni - zorganizowała mroczną muzykę.

Tematem wieczoru była tajemnicza księga spowita pajęczyną, baaardzo obrzydliwa (nie dla nas)!
Przedstawienie jej zostawiam na kolejny raz, bo ten post miałby kilometr długości i ciągnąłby się jak stąd do... piekła. No właśnie.
Zostawiam Was z impresjami z naszego upiornego wieczoru:)


  
Smaaaaczna trucizna:)))
Etykietę wydrukowałam z netu.


 Nasze doroczne spotkanie Czarownic - Meresanth, Kat, Katki i mnie.
 

Obrzydliwe pyszności:)
Każdy lubi żółty mini-serek:)




 Pyszne obrzydliwości:))) Efektowna ozdoba i smaczna.



Myszy z długimi ogonami opanowały muffinki dyniowe.
Trudno im się dziwić, bo nieskromnie pochwalę się, że są pyszne!
Dla zainteresowanych podaję przepis:


MUFFINKI DYNIOWE
25dkg mąki pszennej
50 dkg miąższu dyni
25 dkg brązowego cukru
pół szklanki oleju
3 jajka
2 łyżeczki proszku do pieczenia
1 łyżeczka cynamonu
pół łyżeczki kardamonu

Przygotowanie:
1. Drobno pokroić 15dkg dyni, wrzucić do  rondelka, posypać 4 łyżkami brązowego cukru, wlać 2 łyżki wody. Dusić, mieszając aż płyn odparuje. Wystudzić.
2. Pozostałą dynię pokroić w kawałki, zmiksować z jajkami. Dodać mąkę, resztę cukru, olej, proszek do pieczenia i przyprawy. Wymieszać.
3. Ciastem wypełnić do 3/4 wysokości papilotki, na wierzchu ułożyć niewielkie porcje dyni w syropie.
Piec ok.25 min. w piekarniku nagrzanym do temp. 180 stopni C.


 Po murzynkach też skaczą myszyyyyyy


 Przy talerzach stały tagi z wizerunkami prawdziwych Czarownic:)


Oprócz naszej imprezy odbywała się jeszcze młodzieżowa wyżerka pająków i robali, brrrrrr
Tego dnia nie zamiataliśmy liści przed domem, które swoim szumem stworzyły wyjątkowy nastrój.
Gości witały dynie i dyńki:)



 Przy wejściu parę duchowych akcentów.
 Fajnie wyglądają świece zanurzone w ziarenka dyni.


 Od lat wycinamy we wzorki nie tylko dynie, ale i pomarańcze.
Po włożeniu w środek świeczuszek, cały dom wypełnia cytrusowy aromat.


Syn pracowicie mieszał 2 kolory galaretek i umieszczał w nich żelkowe robale.
Smacznego!




I tylko zegar osnuty pajęczyną i rozpromieniony płomykami świec będzie pamiętał ten szalony wieczór.
Mam nadzieję jak najszybciej pokazać Wam tajemną księgę wykonaną w ten wyjątkowy wieczór.

Serdecznie dziękuję za komentarze i pozdrawiam

Wasza

piątek, 3 października 2014

Ponownie na lawendowym polu

Kiedy 2 lata temu odwiedziliśmy Lawendowe Pole na Warmii (relacja TU), wiedziałam, że to nie ostatnia nasza tam wizyta.
W kilka dni sierpniowego urlopu spędzanego w Olsztynie staraliśmy się skorzystać z wielu okolicznych atrakcji. Na pierwszym miejscu postawiliśmy oczywiście odwiedziny na naszym ulubionym polu lawendowym.



Jak już pisałam, to magiczne miejsce na Warmii zostało stworzone kilka lat temu przez panią Joannę Posoch. O swojej przeprowadzce z wielkiego miasta napisała książkę pt. "Lawendowe pole, czyli jak opuścić miasto na dobre".






Fioletowe łany  stale się powiększają, w tym roku również zasadzono nowe krzewinki. Ich eteryczny zapach zachwyca wielu odwiedzających. Pomimo upału, spotkaliśmy tam gości z kilku krajów Europy.



Bardzo przyciąga nas ta namiastka Prowansji.



Zasadzono tu najbardziej uniwersalną odmianę Lavandula officinalis.

Już wcześniej dowiedzieliśmy się o zmianach w Nowym Kawkowie. W czerwcu obok lawendowego pola powstało Muzeum Żywe im. Jana Olędzkiego.



Niesamowite jest to, że stara chata z 1873r., w której mieści się muzeum, została rozebrana przez specjalistyczną ekipę, przetransportowana i ponownie złożona obok domu pani Joanny, który znalazł się tu w taki sam sposób. Chata Muzeum i dom mieszkalny pani Joanny przyjechały spod Rzeszowa. Całą "operację" można obejrzeć w muzeum podczas projekcji filmowych.



Z ciekawością wchodzimy do starej chaty, jest wewnątrz  inna niż dom stojący nieopodal.
W sieni wita nas sklepik z darami z fioletowej lawendy - susze, woreczki pachnące, miody, ciasteczka itp.



Najciekawszym pomieszczeniem jest kolejna izba, w której stoi łóżko. Zamiast siana, jak to na wsi bywało, w roli materaca - lawenda! Podobno niebiańsko się w nim odpoczywa.



Mnóstwo fioletowych akcentów tu znajdziemy - wiązanki na sznureczkach, worek z lawendą, obrazy, wianki.



Przy dużym stole dziewczyny obsypują lawendę z gałązek i wkładają do woreczków. Wszystko ląduje w starym korycie:)



Zapachy, zapachy, przez cały czas pobytu otacza nas urzekający zapach lawendy. Misterium rozpoczyna się już od wejścia.


Kolejna izba to krzesełka kinowe, ekran, rzutnik i projekcje, jakie tam odwiedzający sobie zażyczą. My obejrzeliśmy proces sprowadzania chaty, budowanie pieca w domu przez panią Joannę, opowieści o początkach życia na wsi gospodarzy. Izba jest również świadkiem wieczorów muzycznych!

I przechodzimy do tego, co najbardziej tajemne, działające na wszystkie zmysły.



Tu właśnie przebiega destylacja, tu mogliśmy podejrzeć uczestników warsztatów alchemicznych.





Wolontariuszka objaśniła nam zasady destylacji, a na koniec mogliśmy docenić dobroczynne działanie wody lawendowej na nasze ręce:) Na warsztatach wytwarzane są całkowicie naturalne kremy, woda aromatyczna i olejki lawendowe.
Obok - strefa relaksacyjna, gdzie w fotelu można chłonąć to, co nas otacza.
Na pięterku - suszarnia! Alllle wiiidoook!!!






W trakcie naszej wycieczki piekły się ciasteczka... lawendowe:) Wychodząc mieliśmy okazję ich skosztować.
Jeszcze tylko spacer po obejściu. Dzieci chłodziły się w stawie w ten upalny dzień, ktoś odpoczywał na pomoście, inni w altanie.



Tę wizytę długo będę pielęgnować w pamięci.
Skorzystam z przepisów i zrobię sobie miód z lawendą, upiekę ciasteczka, zamieszam peeling, poleżę w wannie z ziarenkami lawendy, a może nawet naleweczkę zaleję?
Tymczasem zakupione wiązki lawendy leżą na komodzie, a ich przyjemna woń pomaga nam zasnąć.
A syropem lawendowym słodzimy herbatkę i polewamy naleśniczki.


Coś mi mówi, że w kolejne wakacje nic mnie nie powstrzyma przed sprawdzeniem, co tam nowego pojawiło się w Muzeum Żywym, które żyje rzeczywiście:)

Tym bardziej, że całe Nowe Kawkowo to artystyczna wieś. Są tam m.in. "ruinki", przy których można się fotografować.


To była pierwsza część naszego tegorocznego urlopu. Z reszty wspaniałych wakacji właśnie wróciliśmy. Nie omieszkam zamieścić relacji, jak tylko uporządkuję zdjęcia i myśli:)


Wasza (lawendowa)


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...