wtorek, 6 marca 2012

Dzień Kobiet, Dzień Kobiet !


Dzień Kobiet, Dzień Kobiet !
Niech żyją nam zdrowe
i pani w klasie i mama...

Tak było, tak śpiewałam w przedszkolu, a potem w szkole. W kolejnych latach też nie zapominałam o Dniu Kobiet, bo mając dwóch synów (i męża :)) zawsze dostawałam kwiaty i laurki, ale też pomagałam im kupować drobiazgi w imieniu męskiej części klasy dla dziewczynek i pań nauczycielek.

W końcu, skoro jest Dzień Chłopca, to dziewczynkom w Dzień Kobiet też dajemy kwiatki, czy się to święto "obchodzi", czy nie. Przecież to takie miłe, kiedy mężczyzna pamięta o wszystkich kobietach - mamie, żonie, babci, siostrze, teściowej, szwagierce, cioci, kuzynce, sąsiadce. Zawsze nam jest przyjemnie, gdy dostajemy kwiatki - ja tam nie mam nic przeciwko temu.

Kobietą być to znaczy dla mnie bardzo wiele !
U mnie wygląda to tak:


Kartka jest zniszczona i pomięta, bo przeprowadzała się z nami kilka razy. Nie pamiętam już, czy to ja kupiłam ją mężowi, czy on mnie. W każdym razie jest odzwierciedleniem więzi, jaka nas łączy :) :) :).
Zastanawiające jest to, że przez lata niepokojąco :) NIE STRACIŁA NA AKTUALNOŚCI.

Ponieważ polubiłam robienie kartek (co prawda nie z aż tak trafnym przesłaniem, jak ta u góry), zrobiłam kilka, żeby moi chłopcy rozesłali po rodzinie.





Ta dla siostrzeniczek:





A ta dla kogoś, kto nie przepada za różowościami:




Moi panowie, wiedząc że wstawiam dziś "dniokobiecego" posta, przybieżeli do mnie z prezentem, co bym mogła się nim już pochwalić.
Ciekawe, skąd wiedzieli, że spodobają mi się spękania, postarzania, stempelki i róże ?










Natomiast sobie w prezencie, jak co roku, zrobiłam babskie badania. Odebrałam dobre (!!!) wyniki i wracając do domu kupiłam sobie drobiazg w nagrodę :).
Wy też kobitki badajcie się, żeby być zdrowe, jak ta pomarańcza !
Oczywiście bez skórki pomarańczowej, ha ha ha.






Kolejny prezent dostałam od Was, moje kochane obserwatorki i komentatorki. Mam już 100 obserwatorów !!! Dziękuję, że mnie odwiedzacie.

Na koniec - ode mnie dla Was ! - złote myśli wielkich pisarzy o kobietach.

Po wielu latach przyznaję, że byłem w błędzie na temat Ewy. Lepiej jest bowiem żyć poza rajem z nią, niż w raju bez niej. Mark Twain.

Prawdziwa kobieta ? Posiada ona szczególny dar budzenia i rozwijania w mężczyźnie wszystkiego, co dobre i szlachetne. Lew Tołstoj.

Co to jest mądrość nasza, książkowa, w porównaniu z tą prostą mądrością prawego, kobiecego serca ? Henryk Sienkiewicz.

Kobieta jest słodyczą gorzkiego życia mężczyzny. Aleksander Świętochowski.



Miłego Dnia Kobiet życzę wszystkim - tym, które lubią i tym, które nie lubią tego święta -
żebyście codziennie dostawały od mężczyzn bukiety z ukłonów, uśmiechów i uprzejmości.


Żegnając się dziękuję za Wasze miłe komentarze.

piątek, 2 marca 2012

Sezon na jeżynki


Ha ha, trochę Was nabrałam. A trochę nie.



U mnie w pracowni jak najbardziej jeżynki pysznią się od pewnego czasu, uśmiechają się do mnie i roztaczają swoje wdzięki. Nie mogłam się oprzeć, gdy zobaczyłam ten papier ryżowy w sklepie. Akurat na dworze było -10 stopni, więc ja, przekorna kobieta, zamiast ptaszki na śniegu lub chociaż truskawki w białej, bitej śmietanie, to nie... jeżynek mi się zachciało. Zaraz po powrocie z zakupów z przyjemnością zaczęłam się nimi zabawiać. A że skrzynka z serduszkami czekała od kilku tygodni przetarta i porzucona - smutno zerkała na mnie swoimi serduszkowymi oczkami - to na nią właśnie nakleiłam jeżynki.



Ponieważ jeszcze było mi mało, dorwałam zamykane pudełko i ono również w krótkim czasie zostało jeżynowym pudełkiem. Najpierw zmieszałam trzy kolory - biały, lawendowy i kroplę różu. Potem nakleiłam motywy, lakierowanie, szlifowanie, lakierowanie końcowe i już.














Zaraz na początku pracy przyszło mi do głowy, że pudełka sprezentuję rodzicom. Trzymają swoje tabletki w pudełku po... czymś (nie będę reklamować kefiru, jogurtu, ani margaryny). Myślę, że z takich pudełeczek nawet lekarstwa będą mniej gorzko smakować.

Przy okazji zajrzałam do książki Jonathana Robertsa "Powab jabłka, Fascynujące dzieje owoców i warzyw" i poczytałam o jeżynach. Zawsze mnie śmieszy ten podtytuł Fascynujące dzieje warzyw ... hm... czy to może być aż fascynujące ? :)
Ale kilka faktów o jeżynach może się takimi okazać.


Jeżyna to prymitywny, roślinny opryszek, który zaczął bronić dostępu do wielu miejsc na półkuli północnej na długo przed ostatnią epoką lodowcową jakieś 35 000 lat temu.

Sprowadzone w XIX wieku do Nowej Zelandii szybko stały się najbardziej uciążliwym chwastem tego kraju.Jeżyny rozrastają się pod ziemią kilka metrów rocznie.

Jak pisał Pliniusz Starszy, owoce te mają działanie wstrzymujące (są dobre na biegunkę) i koją obolałe dziąsła i migdałki.

W średniowiecznej Anglii panowało powszechne przekonanie, że koło dnia św. Michała diabeł pluł lub oddawał mocz na jeżyny, co wykluczało je z jadłospisu. Groby na cmentarzu oplatano gałęziami jeżyn, by duchy nie opuszczały trumien. Zgodnie z zasadą leczenia podobnego podobnym wierzono, że choroby można uleczyć przeprowadzając chorego pod łukowatą gałęzią jeżyny, której koniec tkwi w ziemi.

Obecnie w Ameryce, szczególnie w Oregonie i na Nowej Zelandii uprawia się je na ogromną skalę. W samej Europie występuje ponad 300 dzikich gatunków. Z owoców jeżyny można zrobić smaczny dżem, jej korzenie dają pomarańczowy barwnik, a liście podobno pomagają na oparzenia i opuchliznę.

I jak tu ich nie lubić ?!


I tak w rytmie żywiołowych piosenek z filmu MAMMA MIA ! post mi się sam szybciutko napisał. Życzę Wam równie śpiewającego i pozytywnego weekendu.

Witam nowe Obserwatorki :)

Pa pa !

środa, 29 lutego 2012

Powarsztatowo i wyróżnieniowo


Nie mogłam odmówić sobie zamieszczenia w dniu dzisiejszym posta. Okazja do tego jest znakomita z dwóch powodów:
  1. Wpis z datą 29 LUTEGO będzie możliwy dopiero za 4 lata !!!
  2. Od dwóch osób dostałam wyróżnienie ! Dzisiaj spełnię wymogi z tym związane.
Najpierw jednak chcę się pochwalić, czego się nauczyłam. W pracowniach ruszyły warsztaty, więc i ja ruszyłam poszerzać swoje horyzonty. Chronologicznie odbyło się to tak:

Z Anią - Moriony, w towarzystwie miłych dziewczyn, robiłyśmy albumik składający się z 5-6 kart. Jako temat wybrałam wycieczkę do Kazimierza Dolnego z tegorocznych wakacji. Kazimierz zawsze dobrze wygląda na zdjęciach i łatwiej jest wybrać tylko 6 reprezentatywnych zdjęć.

Oczywiście nikt nie nawtykał tyle ćwieków, co ja. Kwiatki, dodatki, motylki, gumki, guziki, wstążeczki - mój album pękał w szwach. Podczas, gdy wszystkie dziewczyny miały zbindowane albumy, ja miotałam się w poszukiwaniu odpowiednio dużych kółek, które zepną moją grubaśną pracę. Mam jakiś niedobór czegoś, czy co ? Moje albumy i kartki nie są płaskie, tylko napakowane, jakbym zużyła pół hurtowni.
Aha, kiedy miałam problem ze zmieszczeniem długiego napisu na stronie tytułowej, stwierdziłam że następnym razem jadę na H E L !!! he he.

Oto moje wspomnienia z Kazimierza:
























Zaciekawiły mnie również warsztaty biżuteryjno-kartkowe. Dwie pieczenie - czemu nie. Prowadziła je projektantka papierów do scrapbookingu Olga - Piekielna Owca. Najpierw robiłyśmy kartkę, która jest jednocześnie życzeniami i opakowaniem do naszyjnika. Wycinałyśmy tło, potem elementy z wykrojników, stempelki (motylki !). Następnie trzeba było wykonać i przykleić pudełko, w którym schowałyśmy samodzielnie wykonany naszyjnik. Ufff, jakoś poszło :)









Teraz biżuteria. Paluchy bolą, wszystko mi się wymykało, spadało... o raju ! Trochę to potrwa, zanim uda mi się to zrobić dokładnie i estetycznie, i przestanę miażdżyć końcówki. Poszczególne koraliki umieściłam na łańcuszku i wygląda to tak:











Wyróżnienie


W ubiegłym tygodniu w dniu urodzin mojego starszego syna spotkało mnie z rąk Witchqueen niezwykłe wyróżnienie. Po kilku dniach otrzymałam kolejne wyróżnienie od Jaddis. Nie spodziewałam się tego - bardzo się cieszę i dziękuję.
To bardzo mobilizuje i jest dla mnie bodźcem do dalszej pracy :)))

Zasady:
  1. Napisz, kto Ci przyznał nagrodę i umieść na swoim blogu po prawej stronie link do bloga tej osoby.
  2. Napisz 7 przypadkowych faktów o sobie.
  3. Nominuj kolejne osoby.
Fakty (przypadkowe) o mnie:
  1. Uwielbiam moje nowe hobby. Chcę poznawać coraz to nowe techniki decu, ale to za mało. Uczestniczę w kursach scrapbookingu, biżuterii, transferu. Chcę filcować, szyć i wszystko, co się da.
  2. Bardzo lubię przebywać w domu, nawet sama. Przestawiam, dekoruję, zajmuję się kwiatami. Co do wyposażenia, prawie wszystko wyszukuję w galeriach i na starociach, byle nie w "normalnych sklepach".
  3. Lubię podróżować !!! Wcześniej zagłębiam się w lekturze i sprawdzam, co można zwiedzić w danym miejscu. Tak kocham zwiedzać, że po rozpakowaniu walizek chcę je pakować od nowa i ruszać w podróż.
  4. Kocham ogród. Od maja w zasadzie nie ma mnie w domu. Prowadzę wtedy życie tarasowo-ogrodowe.
  5. Piję kilka herbat jednocześnie, jednocześnie czytam też kilka książek i gazet miesięczników. Robię kilka prac rękodzielniczych jednocześnie. Ale jak ktoś jest spod Bliźniąt... :)
  6. Zawsze oceniam ludzi z ich najlepszej strony. Trzeba mnie bardzo zranić, żebym o kimś zmieniła zdanie.
  7. Nigdy nie słucham plotek, o nikim, na żaden temat. Naprawdę życie jest o wiele ciekawsze i szkoda mi na to czasu.
Wszystkie moje obserwatorki i komentatorki jesteście wspaniałe i godne nominacji. Bardzo lubię buszować po Waszych blogach i cieszyć oczy Waszymi pracami. Zasady zabawy są jednak takie, że muszę - co czynię z bólem serca - wybrać tylko kilka z Was.

Nominuję więc następujące osoby (podaję w przypadkowej kolejności):
  1. Ania z Radziejowego Zacisza (http://amradziej.blogspot.com/)
  2. Ania z mojdom-mojaprzystan (http://moja-przystan.blogspot.com/)
Nominuję moje koleżanki za to, że się rozwijają, stale uczą się nowych rzeczy i od nich można się wiele nauczyć. Podejmują nowe wyzwania, a takie osoby po prostu uwielbiam.

Dziewczyny, umieśćcie banerek z wyróżnieniem na bocznym pasku, napiszcie 7 faktów o sobie i wyróżnijcie kolejne osoby.

Pozdrawiam, dziękuję Wam za komentarze i pa pa pa !


piątek, 24 lutego 2012

I znów koronki !



Tym razem do babci Stasi dołączył dziadek Ludwik. Ich zdjęcie ślubne pochodzi z 19 października 1932 roku. Babcia wspominała, że welon miała upięty inaczej. Niestety, tego dnia padał deszcz i gdy jechali odkrytą bryczką do ślubu, fryzura panny młodej ucierpiała.



Najlepsi ludzie, jakich kiedykolwiek znałam. Dziadek - oaza spokoju i opanowania. Oboje - to chodząca dobroć i szczerość. Nie wiem, czy są teraz jeszcze tacy ludzie - jestem przekonana, że nigdy nikomu nie zrobili krzywdy.

Dziadek codziennie od rana pracował w ogrodzie. Wchodził do domu ok. godz. 11:58 z pytaniem i zaczepnym uśmieszkiem:
- Babciu ! A obiadu to dzisiaj nie będzie ?
Kiedy zegar w salonie wybijał godzinę dwunastą, babcia stawiała obiad na stół. Ten rytuał powtarzał się codziennie.

Dziadek Ludwik zbudował w ogrodzie tuż po moim urodzeniu Altankę - tę z tytułu mojego bloga ! :)
Pisałam o tym w swoim drugim poście "Altanka" (click)   :)))


Portret wykonałam inaczej od tego w ramce. Tym razem kupiłam podobrazie. Jako tła do zdjęcia użyłam papieru do scrapbookingu. Brzegi poszarpane nożyczkami i przybrudzone tuszem. Koronki dookoła zdjęcia i z prawej strony pochodzą z poduszek po babci, czyli mogą mieć nawet ponad 70 lat !


W przybliżeniu widać, jak brzegi koronek są zniszczone.







To nie koniec mojego ozdabiania koronkami rodzinnych zdjęć. Obyście tylko miały cierpliwość to oglądać.


Zakładka do książki.
Drewienko, na które nakleiłam wydruk z netu, a u góry przykleiłam kawałeczek koronki. Wszystko to polakierowałam, pozostałe dekoracje przykleiłam już na lakier.







Serrrducho ! A jakże ! Zrobiłam je przed świętami, ale specjalnie bez akcentów bożonarodzeniowych, żeby zdobiło dom przez cały rok.



Koronka pochodzi z mojego starego body. Zauważyłyście to figlarnie opuszczone ramionko po prawej ?

Ten święcący element u góry to mój zepsuty kolczyk, poniżej stara bransoletka.


Zawieszka na drzwi do sypialni.
Niestety, podczas przymierzania do klamek w drzwiach stwierdziłam, że... trzeba wymienić klamki, bo żadna mi się nie podoba. Dlatego nie uraczę Was ich widokiem :)

Kupiłam gotową zawieszkę z grubego kartonu, nakleiłam serwetkę z motywem klatek, klasyczny decoupage z lakierowaniem. I... mnóstwo ozdóbek - jak sypialnia, to styl buduarowy.



Ale wiecie co, Dziewczynki !? Nie wiem, skąd się wzięły motylki na zawieszce ha ha, ja ich tam nie naklejałam !!! Dodałam za to papier z nutkami, żeby ptaszki śpiewały, jak z nut.




Mam nadzieję, że dotrwałyście do końca.

Nieustająco dziękuję Wam serdecznie za miłe komentarze :) i witam nowe obserwatorki !

Udanego weekendu !

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...