środa, 22 lutego 2012

Guziczkowo


Po poprzednich świętach, ukończeniu albumu dla syna oraz zabawie w retro zostały mi resztki wstążeczek, koronek, sznureczków oraz duuużo guzików. Musiałam je uporządkować, bo mi się porozłaziły po pracowni i całym domu, niestety.

Skrzynka znowu znaleźna. Miałam ją w domu od lat, dawno temu została kupiona w Ikei. Wcześniej mi to jakoś nie przeszkadzało, że taka surowa. Teraz na fali upiększania, oklejania, zaklejania i malunków skrzynka dostała nowe ubranko. Ja natomiast zyskałam cenne miejsce i jako taki porządek. Musiałam ją najpierw porządnie przetrzeć papierem ściernym, bo tu się coś wylało, tam stał kwiatek, tu coś ją uderzyło.


Elementy zdobiące skrzynkę wycięłam z papieru do decu, więc potem miałam duuuuużo lakierowania.





Udało mi się kupić guziki i kwiatki ceramiczne, które poprzyklejane w różnych miejscach skrzynki urozmaicają płaską powierzchnię.








Na różowej serwetce były powyszywane serduszka. To podsunęło mi pomysł, żeby w to miejsce nakleić ich ceramiczne odpowiedniki. Obok czerwieni się też naklejony guzik.


W górnej szufladzie trzymam guziki, które są dodawane do nowej odzieży oraz wszystkie inne guziki, w tym pościelowe. Tak, tak, mam jeszcze pościel z dziurkami na takie dziwne, dwustronne guziki.



A na dole... co się da.



I jeszcze zdjęcia boków skrzynki.


A teraz... marsz wstążeczki do skrzyneczki !
Na koniec muszę się pochwalić, że dziś z rąk Witchqueen otrzymałam wyróżnienie, z czego się bardzo cieszę.


Z obowiązków z tym związanych wywiążę się w kolejnym poście.

Dziękuję Witchqueen za wyróżnienie oraz za Wasze komentarze, bo one też są zawsze dla mnie wyróżnieniem.

Buziaczki !

sobota, 18 lutego 2012

Mamo, czy Ty się starzejesz ?


Mamo, czy ty się starzejesz ? Zapytał mnie mój syn (ten solenizant od albumu), kiedy zobaczył mnie nurkującą w koronkach. Zaznaczam, że było to pytanie, nie stwierdzenie.
- Nie, ale jestem trendy ! - odparowałam szybko.

Od kilku dni zagrzebałam się bowiem w stercie koronek, guziczków, starych papierów, retro zdjęć i różnych innych dodatków. Czy to pod wpływem białego śniegu zalegającego, gdzie spojrzeć, czy też Walentynek, mój nastrój zaczął dryfować w okolice retro klimatów. Trend ten podoba mi się od dawna. Lubię kupować torebki wieczorowe, które wyglądają na stareńkie, broszki, zbierać stare fotografie.

Na zagranicznych blogach naoglądałam się dekoracji z koronek, gdzie aż kipi od ich nadmiaru. Dlatego postanowiłam zaszaleć i u siebie zastosować więcej, niż "jedną na przedmiot" hi hi. Może komuś wydawać się, że jest tu za dużo ozdóbek, ale ja tak wsiąkłam w ten zdobny styl, że ciągle mi mało koronek, guziczków, zawieszek itp. Najpierw postanowiłam ozdobić niebieską ramkę, zalegającą na strychu - czarna farba, świeca, na to biała farba, przecierka papierem ściernym i już.


Na zdjęciu powyżej jest moja Babcia Stasia, mama mojej Mamy.



To właśnie niebieska ramka, która została poddana metamorfozie.


Podarowałam Babci zawieszkę serduszko w podzięce za serce, które miała zawsze dla mnie. Mogłam liczyć na jej obecność, zaplatanie moich długich włosów w dwa warkocze, coś do zjedzenia, porady, drobne naprawy krawieckie, ciasto i ciastka - zawsze. Czyli prawdziwy, ciepły dom.

Poniżej serduszka doszyłam kapelusik z parasolką, w końcu jestem Umbrelka !



Broszkę zrobiłam z koronki, a w środek wszyłam element ze starej bluzki mojej Mamy.



Motyl - wycięty z papieru do scrapbookingu i usztywniony warstwami lakieru, oprócz tego guziczki, guziczki.



Na wieszaku zrobiłam stempelki - skrzydła, wykonane farbą akrylową. Specjalnie nieco niedokładnie, żeby wyglądało na stare.









Tym razem na lakier przykleiłam koronkę, wcześniej zrobiłam pocztowy stempelek.





Wydruk starego, cudnego fotela z netu zrobiłam już dawno i czekał na mój dobry dzień. Bardzo mi się podoba i myślę, że zrobię z nim jeszcze niejedną pracę.



Do koronek doczepiłam ćwiek ze scrapbookingu i nie mogłam odmówić sobie umieszczenia tu zawieszki.



A tu jeszcze jedna zawieszka - klucz.


Ostatnio udało mi się upolować na przecenach cudne kolczyki za całe 5 złotych. Nie zostały wykupione, bo od ich noszenia można by było dostać obwisłych, afrykańskich uszu, ale od czego nasza kobieca pomysłowość. Można z nich przecież zrobić broszkę do marynarki, przypiąć do torebki lub wykorzystać na 100 innych sposobów. I wam życzę udanych polowań.

Myślę, że niedługo uraczę Was kolejną porcją retro, bo dobrze się czuję w otoczeniu koronek, starych zdjęć i babcinej biżuterii hi hi.

Całuski, miłego weekendu !



środa, 15 lutego 2012

PS. Po Walentynkach :)


Te nielubiane, obojętne i znienawidzone przez niektórych Walentynki już za nami.

Oto, kto czekał na mnie raniutko na łóżeczku:


Zaprzyjaźnili się już z Lalunią z poprzedniego posta i razem pysznią się i czerwienią.


Mogę już pokazać, co samodzielnie, własnymi rączkami zrobiłam dla mojego Walentynka.

Spieszę donieść, że w dniu wczorajszym nastąpiło uroczyste przekazanie Klucza do Serca Mego. Pomimo tyyyylu lat małżeństwa ta rzecz została zaniedbana i postanowiłam ją naprawić niezwłocznie. Klucz kupiony dawno temu na starociach razem z innymi leżał i cierpliwie czekał (mam nadzieję, że poprzedni właściciele mieli dobrą energię). Nareszcie został użyty do celów wyższych.




Wieszak na koszulę, którą mąż przygotowuje sobie (sobie ha ha) na kolejny dzień pracy. Wieszak będzie więc oglądany codziennie.




Nie mogę się nacieszyć nowymi, metalowymi zawieszkami.

Zakładka do książki - z sercem. Kto powiedział, że serce musi być czerwone ? Moje jest niebieskie, bo lubię ten kolor.




Na odwrocie życzenia (postarzane).

A teraz KARTKI - Walentynki, których wykonanie sprawiło mi ogromną radość. Ale miałam pomoc i to JAKĄ ! W ubiegłą sobotę wreszcie, po długich staraniach, dostałam się na kurs kartkowy prowadzony przez Karolę Witczak, projektanktę The Scrap Cake. Pracowałyśmy, wykorzystując papiery z jej najnowszej kolekcji My Private HAPPINESS. Wielka radość i duże przeżycie. Zadałam chyba 100 pytań, chcąc poznać jak najwięcej tajników cardmakingu.
Z pewnością pomoże mi to wykonać kartki Wielkanocne.
Oto co wyszło spod naszych rąk (nie robiłam tego sama, o nie).


Kartka wycięta z papieru wizytówkowego ozdobnymi nożyczkami. Wszystkie brzegi postarzone tuszem.


Zapoznałam się z pastą puchnącą. Spuchła ! Na tagu - odpowiedni stempelek.


Kropki zrobione pearl makerem. Na małych serduszkach pasta do spękań.


Listki i gałązki wycięte wykrojnikami.


Wszystkie mniejsze elementy są wycięte i naklejane na taśmie 3D, żeby uzyskać wrażenie przestrzenności.




Zapisałam się na kolejne warsztaty u naszych zdolnych projektantek chcąc się uczyć, uczyć, uczyć :)

Na koniec nie mogę sobie odmówić zacytowania chociaż dwóch fraszek Tadeusza Gicgiera:

W epoce metrażu
Minął tajemnic czas alkowy,
bo dziś alkowa to stołowy
i często kuchnia do połowy.

Dwugłos
- Będziemy razem dzielić
radości i kłopoty...
- To ja wezmę to pierwsze,
ty weź drugie, mój złoty.

Serdecznie dziękuję za komentarze, które pozostawiacie pod moimi postami. Naprawdę, sprawiają mi ogromną radość.

Śnieżne pozdrowienia ! :)

piątek, 10 lutego 2012

Walentynkowo nietypowo


Walentynki - wiadomo, Święto Zakochanych.

Przewrotnie, trochę pod prąd, czyli tak, jak lubię, zilustruję je zalotami nie ludzi, a zwierząt.

Ongiś podczas spaceru w Łazienkach zaobserwowaliśmy taką oto scenkę. W suchej fontannie, przed Pałacem na Wodzie, w miłosnych zalotach utknął paw z pawicą. Spacerował dookoła małego placyku i rozłożywszy swój wielobarwny ogon pysznił się. Samica, przynajmniej z pozoru obojętna, odwracała się od zalotnika, a tokujący samiec rozpostarłszy wachlarz szeleszczących piór, mieniących się pięknymi barwami, za wszelką cenę pragnął zwrócić na siebie uwagę. Ona wyglądała na zupełnie niezainteresowaną i dziubała jedzonko to tu, to tam - on dostojny, z wysoko podniesioną głową i trenem niesamowicie pięknych piór z oczkami.






Do końca spaceru i jeszcze dłużej targały mną myśli, czy są mężczyźni gotowi do takich uniesień, czy potrafią tak efektownie zabiegać o względy niewiasty :), czy potrafią tak spektakularnie okazywać emocje i emanować uczuciami, nie mając przecież na podorędziu "pawiego ogona" :)

Żałuję, że Święto Zakochanych pojawiło się u nas tak późno, bo gdyby to było wtedy :), kiedy chodziłam do liceum, to by się działo !!!

Z tamtych czasów zostało mi zamiłowanie do zbierania cytatów o życiu i miłości, (nie)którymi podzielę się z Wami.

Cytaty pochodzą z książeczki "Miłość na zawsze".

Kto kocha... wierzy w niemożliwe. E.B.Browning

Miłość nie wprawia w ruch karuzeli świata, sprawia jednak, iż przejażdżka nią warta jest zachodu. F.P.Jones

Miłości trzeba się bezustannie uczyć; nauka ta nie ma końca. K.A.Porter

Miłość to akt nieustannego przebaczania - czułe spojrzenie, które wchodzi w nawyk. P.Ustinow

Kochać to uzależniać swe szczęście od szczęścia drugiej osoby. G.W. von Leibniz

Miłość nie polega na wpatrywaniu się w siebie nawzajem, lecz na tym, by razem patrzeć w tym samym kierunku. A. de Saint-Exupery

Kochać kogoś znaczy widzieć w nim cuda dla innych niedostrzegalne. A. de Salle.

Odwieczną potrzebą człowieka jest pragnienie posiadania kogoś, kto będzie martwić się o nas, gdy nie wrócimy do domu na noc. M.Mead

Prawdziwa miłośc nie zna gładkiej drogi. K.B.Brown

Miłość, nade wszystko, jest dawaniem siebie. J.Anouilh


Walentynki z pewnośćią są jeszcze jedną okazją do ocieplenia uczuć w małżeństwie. I tak je traktuję. Nie dekoruję domu specjalnie na tę okazję, tylko po prostu po Świętach nie chowam ozdób w kształcie serc.

Wiszą więc serca z filcu:



Stoją blaszane miseczki z ciasteczkami, oczywiście w kształcie serduszek:







Wieczorem miseczki przeobrażają się w świeczniki:



Na oknie w sypialni "dynda" coś czerwonego :)


Do tej menażerii dodaję tylko lalunię, która urodą raczej nie grzeszy. Zadomowiła się jednak u nas, więc jako rezydentka siada na barku między kuchnią, a salonem i sprawdza, czy mąż nie zapomniał o życzeniach dla mnie :)



Zakochanych Walentynek !


Z podobnie uroczym uśmiechem (patrz wyżej) dziękuję Wam za komentarze pod poprzednimi postami :)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...